Many Walks to Remember

That's my former boss walking somewhere in the crater of a volcano in New Zealand

One of the things that I remember really well about my former boss back in New Zealand is the fact that she spent a lot of time each day walking to and from work. It was a long walk from midtown Auckland to Epsom. Rain or shine she would walk with her husband. She told me that beyond the exercise they needed there was an opportunity to sort out their days and discuss matters at work. By the time they got home they would have said all that they needed to say and cleared their heads. Then they could get on with something else.

สิ่งที่ฉันจำได้ดีเกี่ยวกับนายเก่าที่นิวซีแลนด์คือเรื่องที่เธอใช้เวลานานในการเดินมาทำงานและเดินกลับบ้าน ระยะทางเดินเท้าระหว่างกลางเมืองโอ๊คแลนด์กับบ้านเธอแถวเอพซั่มไกลมาก ไม่ว่าวันนั้นจะมีฝนหรือแดดเปรี้ยงแค่ไหนเธอก็จะเดินโดยที่มีสามีเดินเป็นเพื่อน เธอเล่าให้ฟังว่านอกเหนือจากการได้ออกกำลังอันเป็นเรื่องดีต่อสุขภาพแล้วช่วงเวลาที่เธอเดินเป็นโอกาสที่จะได้วางแผนแต่ละวันแล้วก็เม้าท์กันเรื่องงาน พอกลับถึงบ้านก็เป็นอันเสร็จการพูดคุยเรื่องงาน เท่ากับว่าได้ปลดปล่อยความกดดันของแต่ละวัน ทีนี้ก็เหลือเวลาช่วงค่ำไว้ทำอย่างอื่น

Kibune Shrine in the fog

I don’t think I could forget stories about my walking trips. I remember it more than other activities. There is always an element of fun and a little bit of fear that you might not be able to make it through. That fear is a positive challenge. When I could pull through, it is exhilarating every time.

ฉันเองไม่เคยลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่ได้ออกเดินเท้าไปไกลๆ จำได้มากกว่าตอนไปเที่ยวด้วยวิธีอื่นด้วยซ้ำ บ่อยครั้งที่มีทั้งความสนุกสนานและความตื่นกลัวว่าจะไปไม่รอดต้องจอดเสียก่อน ความกลัวนั้นเป็นความท้าทายเชิงบวก เมื่อจบการเดินได้อย่างดีแล้วจะรู้สึกเบิกบานทุกครั้งไป

Walking up hill to Kibune Shrine

In the forest on our serious walk

Ancient trees intertwining

Walking has been a big part of my life since I was a student. A friend introduced me to bush walking in Australia and we would go walking long distance in Curracurrang Cove at the Royal National Park in Sydney to ease off study stress. It wasn't just walking. Thrown into the package, there was rock climbing, swimming in the rock pools by the sea and watching big waves coming in from the ocean. Even in early spring when the temperature was still around 18 degrees Celsius  we would not hesitate to jump into the sea. From the rock edge we could see some big ships edging on the horizon. They disappeared from view quite fast. On a clear day you could see as far as Woolongong. I learnt to love the low lying Australian bush that sprouted after occasional bush fires. Their flowers were amazing. When I think of Australia I think of the salty air and the sunshine on my back.

การเดินระยะไกลเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตฉันตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษา ตอนที่อยู่ออสเตรเลียมีเพื่อนคนหนึ่งที่สอนให้รู้จักการไปเดินป่า แหล่งผ่อนคลายความเครียดจากการเรียนอันหนักหน่วงที่ไปอยู่บ่อยๆคือเคอราคูแรงโคฟในอุทยานแห่งชาติรอยัลแนชั่นแนลปาร์คในซิดนี่ย์ ไม่ใช่ไปเดินอย่างเดียว แพ็คเกจของเรามีไต่หินผา(เตี้ยๆ) ว่ายน้ำในแอ่งหินริมทะเล แล้วนั่งแช่มองคลื่นยักษ์จากมหาสมุทรเข้ากระทบฝั่งดังสนั่นหวั่นไหว แม้ในฤดูใบไม่ผลิที่ตอนกลางวันอากาศยังอยู่ที่ 18 องศาแต่เราก็บ่ยั่นกระโดดลงน้ำกันอย่างไม่คิดชีวิต จากโขดหินมองออกไปจะเห็นเรือเดินสมุทรปีนอยู่บนขอบโลกจนลับตาไปอย่างรวดเร็ว ถ้าวันไหนไม่มีเมฆหมอกจะเห็นวิวเมืองวูลองกองอยู่ไกลโพ้น ฉันได้เห็นความสวยงามของป่าชายทะเลแบบเตี้ยๆของออสเตรเลียที่ฟื้นตัวกลับมาทุกครั้งหลังไฟไหม้ป่า ออกดอกสวยแจ่มน่าตื่นตาตื่นใจ คิดถึงออสเตรเลียทีไรก็จะนึกถึงกลิ่นเกลือทะเลหลังว่ายน้ำแล้วก็แสงแดดอุ่นๆบนแผ่นหลัง

Somewhere on the mountain

The sacred beast

The mist

Twice in my life I got lost while walking- both times in New Zealand as a lecturer. Once with a big group of university colleagues in an evergreen forest somewhere south of Auckland. Thank goodness the group was big so I didn’t panic. We kept walking in circles until we found our way out. It took us a long time to get out but we managed. Then there was another time when I went to Cathedral Cove with a friend. We got lost walking on an isolated beach at nightfall. As it was autumn, the light disappeared very quickly. All we could see was some faint lights from houses and the moon but we couldn’t figure out where they were. We also couldn’t tell whether we were going away or towards the place where we parked the car on top of the sand dune. We kept climbing the sand dunes to check where the car was. There was a sense of helplessness. We panicked then because it was taking too long to find the car and we were both women. Eventually we did and I live to tell the tale.

ที่ผ่านมาในชีวิตฉันเคยเดินหลงทางถึงสองครั้ง ทั้งสองครั้งที่เกิดขึ้นในนิวซีแลนด์ ครั้งแรกไปกับกลุ่มเพื่อนอาจารย์ตอนไปเดินป่าสนทางตอนใต้ของโอ๊คแลนด์ ตอนนั้นไม่ได้ตกใจมากเพราะว่าไปกันหลายคน เมื่อรู้ตัวว่าหลงพวกเราค่อยๆเดินเป็นวงกลมกว้างขึ้นเรื่อยๆจนหาทางออกเจอ เดินนานหน่อยแต่ก็รอดมาได้ อีกครั้งหนึ่งคือตอนไปคาธีดรัลโคฟกับเพื่อน เราหลงทางที่หาดเปลี่ยวแห่งหนึ่งตอนพระอาทิตย์ตกดิน ในฤดูใบไม้ร่วง มืดเร็วมาก บางเห็นแสงไฟลางๆจากบ้านคนอยู่ไกลจนกะไม่ถูกว่าอยู่ตรงไหน แล้วก็มีแสงอ่อนๆของพระจันทร์พอนำทาง อีกอย่างหนึ่งที่ไม่รู้คือว่าเราเดินในทิศทางที่เราจอดรถทิ้งไว้บนเนินทรายหรือเดินห่างออกมา เราทั้งเดินบนหาดทั้งปีนเนินทรายขึ้นไปส่องหารถ รู้สึกเครียดสิ้นหวังกลัวก็กลัวเพราะเวลามันล่วงเลยมานานเกินทน เราสองคนก็เป็นผู้หญิงด้วย กว่าจะเจอได้ ไม่งั้นคงไม่มานั่งเขียนหน้าจอแบบนี้หรอก

On the way down by train

45 degrees descent

Michel and I don’t get a lot of chances to walk along the streets of Bangkok for obvious reasons. However there is always Khow Yai. We walk there a lot. Still we find that when we travel overseas our main activity in cities and rural areas is walking and we would walk till we felt that our bodies would break into pieces. If we choose to do it any other way we would miss out on so much of lives around us.

มิเชลกับฉันไม่ค่อยมีโอกาสเดินบนถนนในกรุงเทพบ่อยนักเพราะสาเหตุที่ทราบกันอยู่ แต่เรายังมีเขาใหญ่ เราเดินที่นั่นบ่อยมาก เวลาเราไปเที่ยวต่างประเทศกิจกรรมที่เราทำเป็นหลักทั้งในเมืองและในชนบทคือการเดินระยะใกล เราเดินจนรู้สึกว่าร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

Little grand pa handmade toy shop

Kurama Town

Local abundance served chilled

Not to be missed cold noodles

 These photos were taken at Kibune outside Kyoto. It was a drizzly summer day. We thought we would take a gentle walk on the hiking trail but it turned out to be serious mountain climbing. It took us around 90 minutes of ascending descending.  We didn’t really have the right shoes. As soon as we went pass the gate, it was tough. So much went through our heads while walking. I can understand how some people keep a diary of their walking trips. There was no other choice but to keep on going. Losing our breath and shaking at some point we stopped and talked. How long it has been since we were walking on trails this difficult. Too long! We stopped a few times at the small shrines on the way to wipe off the sweat and cool off with the water from the wells. We sweated so much even in the rain. I was thankful that my old shoes were comfortable…That is until the soles came off 5 minutes later. The humidity unglued my soles. On the last leg of our walk we took a path where we could take the train downhill to Kurama. By then it was after 2 pm. We treated ourselves with a big beautiful and elaborate mountain style lunch at a local restaurant. The proprietor of the restaurant discovered that we both have been bitten by mountain slugs. One of the slugs fell off Michel’s legs leaving spots of blood. I didn’t even know they existed there. Feeling sorry for Michel, I also discovered that I had two slugs while he had one. An onsen bath afterwards was a really good idea when you consider all that happened. My shoes survived the Eizan train ride back to Kyoto. I bought a new pair of shoes that evening. I left my broken shoes in the shoe shop.

ภาพเหล่านี้มาจากคิบุเนะไกล้เมืองเกี่ยวโต วันนั้นฝนตกปรอยๆ เรากะว่าจะเดินแบบเบาๆ ค่อยๆเดินไปเรื่อยๆตามทางในแผนที่ซึ่งดูไม่น่าจะยากเท่าไหร่ ที่ไหนได้พอหลุดเข้าไปปั้บกลายเป็นทางขึ้นเขาแบบเอาจริง ใช้เวลาเดินขึ้นเขาลงเขาทั้งหมด 90 นาที เราไม่ได้เตรียมรองเท้าที่เหมาะสมมาด้วย พอผ่านประตูรั้วเข้ามาก็เริ่มประเดิมด้วยความโหด ใช้แรงอึดเดินฝ่าความทรมานไปเรื่อยๆ หัวสมองอัดแน่นไปด้วยความคิดฟุ้งซ่านต่างๆนาๆ เพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมบางคนถึงเขียนบันทึกการเดินป่าแต่ละครั้งอย่างเป็นเรื่องเป็นราว จะถอยกลับก็ไม่ได้ ต้องไปต่อ หายใจแทบไม่ทัน บางทีก็ตัวสั่นจากความเหนื่อยอย่างสุดขั้วจนต้องหยุดพักคุยกันบ้าง ไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่เราเดินหนักแบบนี้มันเมื่อไหร่กัน แต่ที่แน่ๆคือต้องนานมาแล้ว! เราได้หยุดที่ศาลเจ้าเล็กๆบนเขาสองสามแห่งเพื่อซับเหงื่อและวักน้ำเย็นในบ่อบาดาลมาล้างหน้า แม้ฝนจะตกปรอยๆแต่เหงื่อเราไหลไม่หยุด ฉันนึกในใจว่ายังดีที่รองเท้าใส่สบาย...อีกห้านาทีต่อมาส้นหลุด อากาศชื้นจนกาวรองเท้าเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว ช่วงสุดท้ายของเส้นทางมีบริการรถไฟเล็กพาเราลงเนินมาที่คุรามะ ตอนนั้นก็เลยบ่ายสองแล้ว เราฉลองด้วยอาหารภูเขาชุดใหญ่ปรุงและจัดวางอย่างประณีตที่ร้านอาหารท้องถิ่น เจ้าของร้านแอบเห็นว่าเราสองคนโดนทากกัด ทากที่กัดมิเชลหล่นลงบนพื้นมีเลือดหยดตามเป็นทาง ฉันไม่รู้ว่าที่นั่นมีทากด้วย มัวแต่สงสารมิเชลตาเหลือบไปเห็นทากกัดตัวเราเองถึงสองตัว มิเชลโดนไปตัวเดียวเอง จัดการกับอาหารเสร็จเลยถามเจ้าของร้านว่าออนเซ็นอยู่ไหน อยากไปเหลือเกินเพราะวันนี้เจอการผจญภัยมาเยอะแล้ว ขากลับฉันลากรองเท้าอย่างทุลักทุเลขึ้นรถไฟเออิซันกลับเข้าเกี่ยวโต แวะไปซื้อรองเท้าใหม่ในค่ำวันนั้น แล้วทิ้งรองเท้าเก่าไว้ที่ร้านเลย

On the walk to our onsen retreat

Mountain stream on the right

Outdoor onsen

The maps so sweet looking that we were so unprepared for the big walk.

Summer Picnic in Kyoto

Food taste better when eaten outside al fresco. At least that is how we feel. If the weather is good, a picnic is always a perfect idea. There is something about the soft breeze and open sky, day or night that we find appealing. We have eaten on the beach, in a park and almost everywhere with a good view. If we could we would prepare a full course meal. But a boiled egg will do if the location is impressive.

ดูเหมือนว่าอาหารจะอร่อยขึ้นถ้าเราได้กินแบบกลางแจ้ง เราสองคนคิดว่าอย่างนั้น ถ้าอากาศดีการกินปิกนิคจะเป็นไอเดียที่เพอร์เฟ็ค เราชอบบรรยากาศแบบลมโชยฟ้าโปร่งโล่งไม่มีอะไรมาบดบังไม่ว่าจะเป็นช่วงกลางวันหรือกลางคืน เราเคยกินปิกนิคบนชายหาด ในสวนสาธารณะ และอีกหลายๆที่ที่มีวิวสวยๆ ถ้าเป็นไปได้เราจะเตรียมอาหารแบบจัดเต็ม แต่ไข่ต้มฟองเดียวก็พอนะถ้าสถานที่น่าประทับใจ

This dinner is a take-away food bought in Daimaru, Kyoto. We were sitting on the bench by the bank of the river. We saw children played together, the crowd thronged the bridge, cyclists swooped by the embankment, office workers sat down to relax, young ladies in yukata teetering on wooden shoes, lovers held hands and the decks of the restaurant came to life.  What a view of Kamo River on a warm summer evening. Those people seem to think so.

มื้อค่ำมื้อนี้หอบมาจากห้างไดมารูเกียวโต เรานังชายฝั่งแม่น้ำมองดูเด็กเล่นกัน คนเดินพลุกพล่านบนสะพาน นักปั่นจักรยานโฉบไปมาบนตลิ่ง พนักงานออฟฟิศนั่งพักผ่อนหย่อนใจคลายเหนื่อย สาวน้อยในชุดยูกาตะเดินเอียงไปมาบนเกี๊ยะไม้ หนุ่มสาวกุมมือกันกระหนุงกระหนิง ร้านอาหารริมน้ำเริ่มเปิดไฟรับลูกค้า แม่น้ำกาโมเวลาโพล้เพล้ในฤดูร้อนอากาศอบอุ่นแบบนี้สวยเหลือเกิน คนพวกนั้นก็คงคิดเหมือนกันกับเรา

Dreaming of………

At the back of my head, there are always things that I dream of. Occasionally I would say them out loud to Michel but mostly I let these dreams hang around until one day they disappear or lose their meanings. I often find that many of what I day dream about become a reality when I take action or have the means or the time to do so.

ฉันมักจะกักฝันฟุ้งๆอยู่มุมหนึ่งในใจ บางครั้งอาจจะพูดออกมาให้คนใกล้ตัวได้ยินได้ฟังบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเก็บเอาไว้กับตัวจนมันจางหายหรือหมดควาหมายไปเอง ที่ประสพอยู่บ่อยๆคือฝันเป็นจริงได้ก็ต่อเมื่อฉันลงมือทำเอง หรือไม่ก็มีปัจจัยและเวลาเพียงพอในการทำให้สำเร็จ

Have a cottage garden with full variety of edible plants and flowers. At the moment we are having some long term issues with erosion. Our Khao Yai garden is on a slope where the entry from our street is slightly higher than the back. Heavy rain washes away the top layer of our soil leaving the remaining is hard and dry.

สวนเล็กๆสไตล์คอตเตจการ์เด้นที่เต็มไปด้วยพืชกินได้และไม้ดอก ตอนนี้เรามีปัญหาระยะยาวเรื่องการสูญเสียหน้าดิน สวนบ้านเขาใหญ่อยู่บนเนินลาด ด้านหน้าตรงทางเข้าสูงกว่าด้านหลังนิดหน่อย พอฝนตกหนักน้ำฝนจะชะหน้าดินออก ทิ้งส่วนที่เหลือเป็นดินแข็งกระด้าง

Picture from this link

A worm farm. I wish I could get my act together and make one. You can download instructions from the internet and there are some easy videos on utube. We are not in Khao Yai all the time to take care of the worms. Having the worm farm on the condo’s veranda in Bangkok is out of the question. One day I will have it and what I get from it would be great for the soil.

ฟาร์มไส้เดือน อยากมีความพร้อมในการทำ มีข้อมูลจากเว็บให้เราดาวน์โหลดเพียบแถมยังมีวิดีโอให้ดูวิธีการแบบง่ายๆ ทีนี้เราไม่ได้อยู่เขาใหญ่ตลอดเวลา ไม่สามารถดูแลไส้เดือนได้เต็มที่ จะสร้างฟาร์มไส้เดือนที่คอนโดในกรุงเทพฯก็ไม่เหมาะ ยังไงเสียวันหนึ่งต้องมีให้ได้ ผลพลอยได้จากฟาร์มจะช่วยปรับสภาพดิน

Picture from this link

A compost bin. This is also another way to create nutritious soil for the plant. I haven’t thought about this hard enough or long enough to decide where I could have this. The last time I encountered anything like a natural compost heap, it was by the banana grove. When I turned it over, there were plenty of white ants. Not a good sign for a semi-wooden home like ours. I should talk about this with experts…..when I have time.

กระบะปุ๋ยหมัก เป็นอีกวิธีหนึ่งที่จะเพิ่มสารอาหารให้กับดินและส่งต่อไปยังต้นไม้ ฉันยังไม่ได้มีเวลาไตร่ตรองว่าจะเอาไปตั้งไว้ตรงไหนดี เคยเห็นอะไรที่มีรูปแบบคล้ายๆกับกองปุ๋ยหมักที่เป็นเองตามธรรมชาติแถวดงกล้วยน้ำว้าที่บ้าน พอไปคุ้ยดูปรากฏว่ามีปลวกยั้วเยี้ยน่าสยดสยอง ไม่น่าจะดีสำหรับบ้านกึ่งไม้แบบบ้านเรา ต้องเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาผู้รู้.......รอไปก่อน


Picture from this link

A dog. Any dog really. Preferably a Thai dog with wistful eyes and short hair. If I could get a pedigree I wish for a beagle. I saw a beagle working as a drug detector once at an overseas airport baggage area- A big responsibility for someone so cute.

สุนัข หมาชนิดไหนก็ได้แต่ชอบหมาไทยขนสั้น ตาละห้อย ถ้าเป็นหมาฝรั่งแบบเลือดไม่ผสมขอเป็นบีเกิ้ล เคยเห็นหมาบีเกิ้ลทำงานเป็นพนักงานค้นหายาเสพติดตามกระเป๋าผู้โดยสารที่สนามบินต่างชาติแห่งหนึ่ง- เป็นภาระกิจอันใหญ่หลวงสำหรับสัตว์น้อยน่ารัก

Picture from this link

Bamboo. I wish to use more bamboo in my garden and in home decoration. An environmentalist who builds with bamboo said that you should soak bamboo in the water for 3 weeks to get rid of the starch. This way you could avoid insects. I will try that one day.

ไม้ไผ่ อยากใช้ไม้ไผ่สำหรับแต่งบ้านและสวนให้มากกว่านี้ นักอนุรักษ์ธรรมชาติคนหนึ่งที่สร้างอาคารด้วยไม้ไผ่แนะนำว่าเราควรเอาลำไผ่ไปแช่น้ำไว้สัก 3 อาทิตย์เพื่อละลายแป้งออก เมื่อไม่มีแป้งก็จะไม่มีปัญหาเรื่องแมลง ต้องลองดู

Picture from this link

My dreams these days centers around our home in Khao Yai. Again it is a question of living in Khao Yai full time. A good garden and a pet- That is not too much to ask.

ฝันของฉันช่วงนี้เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับบ้านเขาใหญ่ อย่างที่บอก ฝันจะเป็นไปได้เมื่ออยู่ที่นั่นถาวร สวนสวยๆกับสัตว์เลี้ยง คงไม่มากเกินไป

Techno Phobia

I might be showing my age but I think this post has more to do with my attitude or shortcomings rather than how old I am.

โพสต์นี้อาจทำให้ทุกคนเดาออกว่าฉันอายุประมาณเท่าไหร่แต่เจตนาของฉันคืออยากแชร์ทัศนคติและจุดด้อยมากกว่าตัวเลขอายุ

I have never been high tech. By that I mean all household electrical appliances and of course anything to do with the computer. It is the reason why I kept my old laptop for 10 years. I couldn’t bear to part with it. I have a serious case of technological phobia. The thought of getting a new computer and getting acquainted with something more like today’s computer scares me. I kept upgrading spare parts and adding more memory thinking that if I continued to do that this computer would continue to serve me. Despite everything that I did, the computer was losing its functions. I spent as much on spare parts and maintenance as what I paid for the computer until one day the spare parts were no longer available in the market. Obsolescence was inevitable. Then last month I noticed that the computer could not connect to the internet in my Khow Yai home. The connection has always been slow because we have to use the satellite dish system but this time there was no access. Michel’s computer could connect as per usual. I had to use his computer to send out a big file. Back in Bangkok I discover that although it was possible to use the internet, I couldn’t use Gmail or Facebook. The computer doctor told me that my main board has collapsed and it was time for the new computer. So I bought a new one. It turns out to be less than half the price I paid for my old laptop all those years ago and it is working brilliantly.

ฉันไม่เคยเป็นมนุษย์ไฮเท็ค ทั้งในเรื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าภายในบ้านและอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันเก็บแล็ปทอปนานนับ 10 ปี ฉันไม่อยากมีรุ่นอื่น มีอาการตื่นกลัวเทคโนโลยี แค่คิดว่าต้องทำความรู้จักและทำความเข้าใจคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ๆก็หนาวแล้ว ทางเลี่ยงของฉันคือการเปลี่ยนอะไหล่และเพิ่มเมมมอรีไปเรื่อยๆมุ่งหวังตั้งเอาว่าวิธีนี้จะทำให้คอมพ์ตัวเก่าจะยังรับใช้เราได้อยู่ต่อไป ทุกอย่างที่ทำไปไม่ได้ยุติการเสื่อมสภาพตามกาลเวลา ฉันจ่ายค่าซ่อมบำรุงและอะไหล่พอๆกับราคาซื้อคอมพ์ แล้ววันหนึ่งอะไหล่เรื่มขาดตลาด สิ่งที่แน่เสียยิ่งกว่าแน่คือคอมพ์ของฉันต้องหมดอายุขัย เมื่อเดือนที่แล้วตอนไปนอนที่บ้านเขาใหญ่คอมไม่สามารถเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตได้ เน็ตที่เขาใหญ่ไม่เร็วเท่าในกรุงเทพเพราะเราใช้ระบบจานดาวเทียมแต่คราวนี้มันไม่ทำงานเลย ส่วนคอมพ์ของมิเชลรับเน็ตได้ตามปกติ ฉันเลยต้องใช้คอมของมิเชลส่งไฟล์ขนาดใหญ่ กลับมากรุงเทพคอมพ์ยังเชื่อมต่อเน็ตได้แต่จีเมล์กับเฟสบุ้คใช้ไม่ได้ ช่างซ่อมบอกว่าเมนบอร์ดเสียแล้ว ได้เวลาเปลี่ยนคอมพ์เสียที ฉันเลยต้องไปซื้อคอมพ์ใหม่ ปรากฏว่าราคาถูกกว่าครึ่งของเครื่องเก่าแล้วเจ๋งกว่าด้วย

A note to myself- Dare to let go of something that doesn’t work. Don’t lie to yourself that it is still working when it slows you down and makes life so difficult. Get over that mental hurdle.

บันทึกไว้ให้จำใส่ใจตัวเอง: กล้าปล่อยวางสิ่งที่สุดจะเยียวยา อย่าหลอกตัวเองว่ายังลุ้นให้มันทำงานต่อไปได้อีกถ้ามันทำให้เราทำงานช้าลงและทำให้ชีวิตลำบาก กระโดดข้ามความกลัวที่สร้างขึ้นมาเอง

As someone allergic to modern technology, these activities are so much more my kind of things. (I thought it best not to show you my new computer and show these instead.)

สำหรับคนที่แพ้เทคโนโลยีสมัยใหม่อย่างฉันกิจกรรมข้างล่างนี้เป็นของชอบ (คิดว่าถ้าจะไม่โชว์คอมพ์เครื่องใหม่แล้วโชว์อย่างอื่นจะดีกว่า)




I made many help bags with woven inserts.

This is one of the inserts which I designed and a friend got them woven for me in Mae Hong Son.



I knitted a white cape.

Why the white colour? I never knitted anything in white.

A loop scarf.

A beany.

I crocheted a hemp bag.

In order to manage the number of bananas which often rot before we could eat them all, I made the banana breads.

They taste like cakes.

I made bergamot shampoo to store in the fridge.

I tried some new varieties of sweet potatos.